De eerste stap is het leukst

De eerste stap is het het zwaarst, zeggen ze wel eens. Nou dat geldt niet voor ondernemen.

De eerste stap is het leukst. Je hebt een ge-wel-dig idee, je hebt besloten dat je er helemaal voor gaat. Je krijgt zoveel energie dat het je het van de daken wilt schreeuwen.

Maar dan begint de ellende pas. Je moet het idee gaan uitwerken. Mijn man Anees en ik hebben weken aan de keukentafel gezeten. Handen is ons ongewassen haar. Al drie dagen dezelfde pyjama aan. Hoe gaan we dit in godsnaam doen. Iedereen die we spraken zei dat het technisch niet mogelijk was. Een foto maken van hoge kwaliteit, direct laten zien op een high-res scherm en daarna uitprinten als een polaroid. Een perfecte combinatie van photo booth en polaroid. We waren op onszelf aangewezen.

Na enkele dagen hebben we een hulplijn ingeschakeld. Een goede vriend van Anees. Ramy is rete technisch, en heeft ons er letterlijk doorheen gesleept. Iedere avond kwam hij langs om ons te helpen. Het is zo belangrijk om hulp te vragen voor de dingen waar je zelf wat minder goed in bent.

Zo kwamen we iedere dag een stapje dichterbij. Woolrich had ons al benaderd, dat ze ons wilde boeken. Dus er stond aardig wat tijdsdruk achter. We hadden in totaal nog 3 weken. Er moesten nog tassen worden ontworpen om het scherm in kwijt te kunnen, een printer en al de draden. Maar goed… Moest lukken, toch?

Het hele verhaal tas was ook echt een drama opzich. Geen enkele kleermaker in Amsterdam had er zin in. We zijn door heel Nieuw-West, waar wij vandaan komen, gereden. Steeds werden we weg gestuurd. Iedere keer als we weer ergens binnen kwamen zei mijn man: “Broer, aljeblieft broer. Help ons.” Maar nee.

Na het zoveelste rondje zijn we verder gaan kijken. Via google vond ik de Gouden Schaar in Purmerend. Deze man was echt een geschenk van God. Hij gaf ons de opdracht om de volgende dag naar de Alber Cuyp te gaan voor stoffen. Zo gezegd zo gedaan en de tasjes waren binnen een week klaar.

Net op tijd. Want ondertussen zag ik een oproep voorbij komen op Facebook. Een vrouw werd 30 en ze zocht iemand die polaroids kon maken. Ik legde uit hoe ons concept 10.000 keer leuker was. Ze was het ermee eens en zo stond onze eerste boeking 2 weken eerder dan gepland.

De klus was in Rotterdam; als ik wat zou zijn vergeten of er wat mis zou gaan kon ik niet even snel terug. Anees heeft me die dag gebracht en heeft 3 uur lang gewacht in een parkje verderop. Die schat. Zonder hem zou ik dit allemaal niet kunnen. Alles was natuurlijk goed gegaan, dus helemaal geen reden voor paniek. Die dag zal ik nooit vergeten. Ik was zó extreem nerveus of alles wel goed zou gaan.—Amanda Griffioen

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.